معمای سیستم های ستاره ای در دوردست ها

یک قانون بزرگ که در هسته های اتم ، ریزترین ذره وجود دارد در ستاره ها و سیاره ها هم حکم فرما است . و آن هم هسته ای است که یک مداری چرخشی در دور خود دارد و ذرات دیگر به بهره گیری از نیروی گرانش در دور آن می چرخند . در سیارات و ستاذه ها نیز این قانون حکمفرماست و همیشه جرم سنگین تر که دارای گرانش بیشتری است اجرام سبک را در مدار خود می رقصاند . ستاره ها با توجه به جرم بالا و خاصیت های خاصی که دارند همیشه سچندین سیاره را در مدار خود قرار می دهند و بر آن ها نور می پاشانند . حالا به معمای سیستم های ستاره ای در دوردست ها می پردازیم .

 

مشاهدات یک تیم حرفه ای

یک تیم با رهبری لورن ویس در دانشگاه مونترال در کانادا به بررسی ۹۰۹ سیاره کشف شده توسط تلسکوپ فضایی کپلر در ۳۵۵ سیستم پیشرفته پرداختند . به نظر می رسد که تمام سیارات در یک سیستم معین و نزدیک به اندازه هستند و در مقایسه با سیارات در سایر سیستم ها، در مدارهای

آنها به همان اندازه فاصله دارند. ویس می گوید: “ما این الگو را می بینیم که دوباره و دوباره اتفاق می افتد – صرف نظر از اینکه چه نوع ستاره این سیاره ها در حال چرخش هستند .

 

گرد و غباری که به دور منبع خود می چرخند

با توجه به دانسته های ما ستاره ها از گرد و غباری در پیرامون خود بهره می برند که سیاره ها حاصلی از همی نگرد و غبار ها هستند . حال زمانی که یک سیستم ستاره ای (مانند منظومه شمسی) به وجود می آید سیاره ها در مدار ستاده می چرخند و انگار که چیزی آن ها را به هم وصل کرده است ، ولی زمانی که بیشتر می نگریم در میان این دو جرم آسمانی تنها گرد و غبار می بینیم .

این تیم بر این باور است که چیزی فراتر از گرد و غبار موجب شکل گیری سیاره ها در اندازه های مختلف و با رفتارهای گوناگون می شود که احتمالا به فیزیک هسته ای ارتباط دارد . یک پروتوکل یا قانونی که مشخص می کند سیاره ها تا چه حد بزرگ می شوند و چه اندازه ای از یکدیگر فاصله می گیرند ، ولی این در حد یک نظریه است .

دانسته های محدود ما

و البته می تواند به محدود بودن داده های ما مرتبط باشد زیرا کپلر تنها می تواند در یک فاصله خاص و یک سری اطلاعات محدودی به ما بهد و ما هنوز نتوانسته ایم به فناوری گسترده تری دست یابیم .

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *